Terug naar Noorwegen

In de winter van 2009 ben ik een weekje in Noorwegen geweest om daar zeearenden en steenarenden te fotograferen. Deze reis is me toen erg goed bevallen en mede daarom ben ik dit jaar terug gegaan naar dezelfde plek maar dan in de zomer met weer als doel de zeearenden op de foto zetten.

Het laatste beeld dat ik van Noorwegen had was natuurlijk een winters beeld en als je dan nu alles ziet zonder die halve meter sneeuw dan ziet het er toch anders uit, maar niet minder mooi.

We waren met 5 personen en de bedoeling was om twee keer per dag met een bootje de Noorse fjorden in te trekken om daar vliegbeelden te maken van zeearenden die een (door ons in het water gegooide) vis uit het water komt vissen.

Bij vertrek uit de haven worden meteen de meeuwen met brood gelokt om zo weer de aandacht van de arenden te trekken. De gids deze trip (Ole Martin Dahle) weet precies waar de arenden zitten en brengt ons naar de beste plekken. Er zijn veel dingen om rekening mee te houden zoals de wind en de stand van de zon maar Ole weet precies wat hij doet. Hij weet zijn boot zo neer te leggen dat je de optimale mogelijkheid hebt om een foto te maken.

Daarna is het aan jou om er wat leuks van te maken. Zodra er een arend is gespot word er een vis uitgegooid. De boot gaat op gepaste afstand liggen en zodra je van Ole hoort “eagle is comming” dan weet je dat er actie gaat komen. Vaak blijven de arenden een beetje in de lucht hangen om te zien wat er in het water ligt maar als de landing eenmaal is ingezet om de vis te pakken dan heb je maar een paar seconden om de vogel in de zoeker te krijgen want anders ben je te laat. Ze zijn zo snel!! Kunst is ook om niet te vroeg de ontspanknop in te drukken want dan is tegen de tijd dat de arend bij de vis is je buffer vol en mis je het mooiste moment.

En zo hebben we ons vier dagen vermaakt met arenden in alle mogelijke posities. Ook was er de mogelijkheid om een aantal tegenlichtopnames te maken in een bepaald fjord. Dat is weer eens wat anders maar geeft vind ik zelf wel een hele mooie sfeer aan de foto.

Een vorkje meeprikken

Als er iets is wat jonge lepelaars goed kunnen dan is het zeuren. Zeuren om eten bij de oudervogel die er lang niet altijd zin in heeft om zijn vers gevangen maal af te staan aan dat zeurende jong. Hele stukken loopt de oudervogel gevolgd door het jong door het water heen in de hoop dat ze het jong kan afschudden.



Helaas is er voor de oudervogel vaak geen ontkomen aan en na heel lang aandringen geeft die zich meestal toch gewonnen en opent de snavel zodat het jong het voer uit de krop van de oudervogel kan lepelen.



Een oplettende reiger die daar ook aan het vissen was heeft het geheel eens aangezien en ziet dat er bij die lepelaar wat te halen valt. Ook hij besluit het er maar eens op te wagen en zodra het jong gevoerd word duikt de reiger op de twee lepelaars en hoopt zo ook wat eten mee te krijgen. Natuurlijk zonder resultaat want zodra de reiger land begint het hele circus weer te rennen en zijn we weer terug bij af. De reiger herhaalt dit nog een paar keer maar kom na een paar mislukte pogingen achter dat het misschien toch minder energie kost om zelf maar te gaan vissen en besluit de aanvallen te staken.



Op dat idee was het lepelaarjong nog niet gekomen en deze zet zijn bedelactie dan ook vrolijk verder tot zichtbare ergernis van de oudervogel.

Reeënbronst

Ongeveer vanaf de tweede week van juli tot aan de tweede week van augustus hebben de reeën hun bronst. Dit is lang niet zo spectaculair als bij de edelherten maar toch ook een mooie natuurbeleving. De reebokken gaan op zoek naar een geit en als ze deze eenmaal hebben gevonden kunnen ze dagen bij haar in de buurt blijven en zodra de tijd daar is dat de geit gedekt kan worden is de bok er direct bij. Vaak gaan hier lange achtervolgingen aan vooraf waarbij de bok de geit bijna blindelings achteraan rent. Dit is ook de tijd dat de meeste verkeersslachtoffers vallen onder de reeën. De dieren zijn tijdens zo’n achtervolging zo druk met zichzelf dat ze zomaar een weg kunnen oversteken zelfs overdag.

Voor de fotograaf is deze onoplettendheid voor de omgeving wel weer makkelijk. De bokken hebben alleen maar oog voor de geit en daarom zijn de reebokken in deze periode iets makkelijker te benaderen.

De afgelopen weken ben ik er ’s ochtends meerdere keren op uit gegaan om foto’s van de reeën te maken. Ik weet een heideterrein waar veel reeën lopen en met een mistige ochtend is het hier heel mooi foto’s maken. Nu hebben we niet elke ochtend mist dus het is goed de weerberichten in de gaten houden en maar hopen dat de zon het eerste halfuur van de dag niet schuil gaat achter de bewolking. Als de zon dan nog zo laag staat en de mist hangt boven de heide dan is het net of je in een gouden wereld terecht bent gekomen. Het duurt vaak maar even maar als ik in die tijd net een ree op de foto kan zetten is mijn dag weer goed!